Θα περπατήσω μοναχός κι αυτό το βράδυ
μήπως και βρω της λησμονιάς σου το νερό
και σε υπόγεια σκοτεινά θα βρω σημάδι
μ' ένα ποτήρι ως της αυγής τον πανικό
Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου
μοιάζει γυναίκα κουρασμένη απ' το δρόμο
ρίχνει το γέλιο της και κάθεται κοντά μου
κερνάει τα επόμενα και με χτυπάει στον ώμο
Σ' ένα ποτήρι με φυτίλι αναμμένο
βλέπω τα μάτια σου και κλαίω σιωπηλά
και το μυαλό μου που είναι πάλι θολωμένο
στριφογυρνά των τραγουδιών σου τη θηλιά
Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου
μοιάζει γυναίκα κουρασμένη απ' το δρόμο
ρίχνει το γέλιο της και κάθεται κοντά μου
κερνάει τα επόμενα και με χτυπάει στον ώμο
Τρίτη 29 Ιουλίου 2008
Πέμπτη 22 Μαΐου 2008
Ερώτημα Ευροβιζιόν
Εισαγάγαμε στη Κύπρο ούλλες τις Λευκορωσίδες καλλιτέχνιδες τζιαι εξάγουμεν τους δικές μας για να καλύψουν τις ανάγκες τους;
Τετάρτη 21 Μαΐου 2008
λλιο πιο τζιεί...
Σήουρα ούλλους μας επέρασε που το νου μας, έστω τζιαι για λλιο...
Η μεγάλη περιπέτεια, η φυγή, η απομόνοση, η επιβίωση μες τη φύση με τους κανόνες της φύσης - όπως ήταν κάποτε τζιαι όπως θα έπρεπε να ένει...
Πολλά καλό...
Εθκιάβασα τζιαι άκουσα για αρκετούς που το εκάμαν...
Οι παραπάνω μας θέλουμε αλλά κολώννουμε ή εν το κάμνουμε να ξεκολλήσουμε που την άνεση μας...
Respect σε τζίηνους που το επιχειρούν...
Η μεγάλη περιπέτεια, η φυγή, η απομόνοση, η επιβίωση μες τη φύση με τους κανόνες της φύσης - όπως ήταν κάποτε τζιαι όπως θα έπρεπε να ένει...
Πολλά καλό...
Εθκιάβασα τζιαι άκουσα για αρκετούς που το εκάμαν...
Οι παραπάνω μας θέλουμε αλλά κολώννουμε ή εν το κάμνουμε να ξεκολλήσουμε που την άνεση μας...
Respect σε τζίηνους που το επιχειρούν...
Παρασκευή 16 Μαΐου 2008
Τηλεφωνικές αλλαξοκολιές...
Έσσιει 2-2,5 χρόνια που πιάννω τουλάχιστον 3-4 τηλεφωνήματα την εφτομά τζιαι θέλουν το Γ. Στες πολλές φορές που με επιάσαν έκοψε το ο νους μου πως πρέπει τούτος ο άθρωπος να έσσιει το αντίστοιχο αριθμό με το δικό μου στην Areeba (δηλαδή αντί 99-123456, 96-123456).
Ερώτησα έναν που τούτους που με επιάναν τζιαι πραγματικά έτσι ήταν οπότε έμαθα τζιαι όποιος με έπιαννε τηλέφωνο ελάλουν τους να τον πιάσουν στο 96-123456... Ο μέσος κόσμος που με έπιαννε εκαταλάβαινε τη διαφορά. Είσσιε τζιαι κόσμο που εξανάπιαννε... Είσσιε τζιαι μια τέλλεια αχάπαρη που πρέπει να με έπιασε 6-7 φορές συνεχόμενες παρόλο που της το εξηγούσα. Όταν την έπιασα η ώρα 2 το πρωί τζιαι εγύρεψα της εγώ το Γ. πρέπει να εκατάλαβε τη διαφορά του 96 που το 99. Έπιασα τον τζιαι τον ίδιο μια φορά τηλέφωνο τζιαι είπα του για τη κατάσταση αλλα εν εβελτιώθηκε τίποτε...
Ένιγουεϊς (που λαλούν και στα χωριά) που τα πολλά τηλεφωνήματα που έπιαννα τζιαι που τα πράματα που μου ελαλούσαν ώσπου να καταλάβουν ινταμπου τους ελάλουν έμαθα τζιαι λεπτομέρειες για τούτο το κουμπάρο:
Εργασιακά: Ήντα δουλλιά κάμνει, ήντα σπέσσιαλ πράματα έσσιει η επιχείρηση του, πόσα χρεώννει το μήνα κλπ
Κοινωνικά: Που πίννει το καφέ του και τι καφέ πίννει, που φκαίννει κ.α.
Τις πιο συγκλονιστικές λεπτομέρειες όμως έμαθα τες που τα μηνύματα που έπιαννα για λλόου του καταλάθος: Εξεκινήσαν που ξιτημασσιές μια νύχτα τζιαι μετά (την ίδια νύχτα) σε κλάψομουννίαση που μια γκόμενα που πρέπει να εβασάνιζε. Που τη σύγχυση της εν εκατάλαβε το μύνημα που τις έστειλα για να σάσει τον αριθμό που τα έστελλε. Εσυνέχισαν μετά που λλίο τζιαιρό σε ερωτόλογα (εν ξέρω αν ήταν η ίδια η γκόμενα) τζιαι το κορυφαίο ήταν ένα πρωί που ήρτε το μήνυμα "Πρέπει να εξίασα το ένα μου το σκουλαρίτζι τζιαμέ, Γαμώτο. Καλημέρα". H υπόθεση είχε αρχίσει να έχει ενδιαφέρον και οι εικασίες να δίνουν και να παίρνουν. Τελικά με κάτι παρέες εκαταλήξαμε πως ο κουμπάρος πρέπει να εξενογάμαν.
Ένιγουεϊς 2: Τωρά πριν λλίο έπιασα μια νέα πληροφορία. Ο κουμπάρος πουλά το διαμέρισμα του. Οπότε ή αγγάστρωσε τη γκόμενα τζιαι εγόρασε σπίτι ή εχώρισε τον η γεναίκα τζιαι πουλούν τα ούλλα...
to be continued...
Ερώτησα έναν που τούτους που με επιάναν τζιαι πραγματικά έτσι ήταν οπότε έμαθα τζιαι όποιος με έπιαννε τηλέφωνο ελάλουν τους να τον πιάσουν στο 96-123456... Ο μέσος κόσμος που με έπιαννε εκαταλάβαινε τη διαφορά. Είσσιε τζιαι κόσμο που εξανάπιαννε... Είσσιε τζιαι μια τέλλεια αχάπαρη που πρέπει να με έπιασε 6-7 φορές συνεχόμενες παρόλο που της το εξηγούσα. Όταν την έπιασα η ώρα 2 το πρωί τζιαι εγύρεψα της εγώ το Γ. πρέπει να εκατάλαβε τη διαφορά του 96 που το 99. Έπιασα τον τζιαι τον ίδιο μια φορά τηλέφωνο τζιαι είπα του για τη κατάσταση αλλα εν εβελτιώθηκε τίποτε...
Ένιγουεϊς (που λαλούν και στα χωριά) που τα πολλά τηλεφωνήματα που έπιαννα τζιαι που τα πράματα που μου ελαλούσαν ώσπου να καταλάβουν ινταμπου τους ελάλουν έμαθα τζιαι λεπτομέρειες για τούτο το κουμπάρο:
Εργασιακά: Ήντα δουλλιά κάμνει, ήντα σπέσσιαλ πράματα έσσιει η επιχείρηση του, πόσα χρεώννει το μήνα κλπ
Κοινωνικά: Που πίννει το καφέ του και τι καφέ πίννει, που φκαίννει κ.α.
Τις πιο συγκλονιστικές λεπτομέρειες όμως έμαθα τες που τα μηνύματα που έπιαννα για λλόου του καταλάθος: Εξεκινήσαν που ξιτημασσιές μια νύχτα τζιαι μετά (την ίδια νύχτα) σε κλάψομουννίαση που μια γκόμενα που πρέπει να εβασάνιζε. Που τη σύγχυση της εν εκατάλαβε το μύνημα που τις έστειλα για να σάσει τον αριθμό που τα έστελλε. Εσυνέχισαν μετά που λλίο τζιαιρό σε ερωτόλογα (εν ξέρω αν ήταν η ίδια η γκόμενα) τζιαι το κορυφαίο ήταν ένα πρωί που ήρτε το μήνυμα "Πρέπει να εξίασα το ένα μου το σκουλαρίτζι τζιαμέ, Γαμώτο. Καλημέρα". H υπόθεση είχε αρχίσει να έχει ενδιαφέρον και οι εικασίες να δίνουν και να παίρνουν. Τελικά με κάτι παρέες εκαταλήξαμε πως ο κουμπάρος πρέπει να εξενογάμαν.
Ένιγουεϊς 2: Τωρά πριν λλίο έπιασα μια νέα πληροφορία. Ο κουμπάρος πουλά το διαμέρισμα του. Οπότε ή αγγάστρωσε τη γκόμενα τζιαι εγόρασε σπίτι ή εχώρισε τον η γεναίκα τζιαι πουλούν τα ούλλα...
to be continued...
Παρασκευή 11 Απριλίου 2008
another brick in the wall...
Έρκετε ποδά ο Τταλάτ για περίπατο στη Λήδρας τζιαι δηλώνει συναισθηματικούς λόγους σαν δικαιολογία της επίσκεψης. Τρώει παγωτό στον Ηράκλη, φιλά μωρά, αγοράζει σε cd Θεοδωράκη, ρεμπέτικα τζιαι το The Wall των Pink Floyd. Κάμνει δηλώσεις απόλυτα ειρηνικές τζιαι δεσμέυκετε για λύση. Τζι'όμως για τα κανάλια τούτο εν 2η είδηση.
1η είδηση?
Επλινίσκαν τις σημαδούρες στα Κοτσηινα τζιαι τα Μέσα Μαζικής Εξαγρίωσης επαρουσιάσαν το σαν 3η εισβολή τζιαι εμιλούσαν για προκλήσεις τζιαι για τη "χρονική στιγμή που επιλέγηκε να γίνει τούτη η κίνηση που τον κατοχικό στρατό".
Τζιαι ρωτώ...
Ποιός εν που προκαλεί ποιόν τζιαι ποιά αλήθκια εν η πρόκληση?
1η είδηση?
Επλινίσκαν τις σημαδούρες στα Κοτσηινα τζιαι τα Μέσα Μαζικής Εξαγρίωσης επαρουσιάσαν το σαν 3η εισβολή τζιαι εμιλούσαν για προκλήσεις τζιαι για τη "χρονική στιγμή που επιλέγηκε να γίνει τούτη η κίνηση που τον κατοχικό στρατό".
Τζιαι ρωτώ...
Ποιός εν που προκαλεί ποιόν τζιαι ποιά αλήθκια εν η πρόκληση?
Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2007
Ανθρώποι εντός των τοιχών...
Που έκαμα τούτο το μπλογκ η ιδέα ήταν να γράφω για περιοχές τζιαι ιστορίες τούτου του όμορφου τζιαι παράξενου τόπου που μου έτυχε να με σπείρουν, να βλαστίσω τζιαι να ριζώσω.
Αγαπώ τον τούτο τον τόπο τζιαι θεωρώ τον έναν που τους πιο όμορφους τόπους στο κόσμο, τουλάχιστον ότι έμεινεν “εχτός των τοιχών”. Το ίδιο ισχύει τζιαι για τους ανθρώπους που τον κατοικούσιν. Οι “εκτός των τοιχών” ανθρώποι ακόμα εν παίζουνται. Έχουν μιαν απλότητα τζιαι μιαν σπάνιαν ομορφκιά που εύχουμαι να μεν την χάσουν.
Τα “εντός των τοιχών” όμως αρκέψαν τζιαι φοβίζουν με. Φοούμε τα τερατουργήματα που στο όνομα της καλοπέρασης τζιαι της τάχα μου ανάγκης για στέγαση θωρώ να βλαστούς γυρό μου όπως τις ξιννίττες τον Μάρτη άμα βρέξει καλά. Παραπάνω όμως φοούμε τον τελευταίο τζιαιρό τους αθρώπους που ζουν εντός των τοιχών τζιαι κυρίως το ότι τούτοι οι αθρώποι σπέρνουν τζιαι καλιεργούσιν άλλους αθρώπους.
Αφορμή για τούτο το κείμενο εν η εμπειρία μου με μερικά βλαστάρια μιας που τες καλές γειτονιές της Λευκωσίας. Μιας γειτονιάς με τα σπίθκια των 300ων τζιαι 400ων τετραγωνικών τζιαι τα Άουντι τα Α6 τζιαι τα Λαντ Κρούζερ μες τα πάρκινγκ τους. Μες σε τούτη τη γειτονιά έτυχε τζιαι εχάλασε το Τέρας μου τζιαι σε ένα αδιέξοδο τούτης της γειτονιάς έτυχε τζιαι επάρκαρα το. Τζιαι λόγω της αναβλητικότητας μου τζιαι λλίων δουλειών που μου ετύχαν, συν του ότι εκαταήβρα την να κυκλοφορώ με το ποδήλατο μες τη Λευκωσία, άφηκα το τζιαμε 2-3 βδομάδες.
Το Τέρας για όσους δεν γνωρίζουν έννεν τίποτε το σπέσιαλ. Ήταν ένα Φιαττούι σχεδόν 20ετίας, που τωρά έν επάεενε πάνω που 200 λίρες. Το ράδιο τζιαι τα μεγάφωνα που ήσσιε μέσα ήταν πιο ακριβά. Τα εξαρτήματα του ποηλάτου που είχα μέσα ήταν πιο ακριβά! Ήταν όμως το μέσο με το οποίο εγύριζα τούτον τον υπέροχο τόπο. Επήρε με – τζιαι μένα τζιαι τα πακάζια μου τζιαι τα ποήλατα μου- ΠΑΝΤΟΥ. Είπεν άπειρες φορέ “ήμαρτον” αλλά μετά που λλίη φροντίδα πάλε έπερνε με όπου του εζητούσα. Ήταν πας τα τελευταία του φυσικά αλλά τζιαι πάλε ήταν να με εξυπηρετήσει ακόμα λλίο ώσπου να πάρω την απόφαση να το αντικαταστήσω.
Που λαλείτε...
Άφηκα το μες το αδιέξοδο τζιαι κάθε 4-5 μέρες εσκέφτουμουν πως έπρεπε να το μετακινήσω τζιαι επερνούσα που τζιαμε τζιαι εθωρούσα το αλλά πάντα κάτι ανακάληφκα πως έπρεπε να κάμω τζιαι αμελούσα το. Μαλακία μου, εν μπορώ να πω. Αλλά τούτη η μαλακία μου εν ισοβαρεί με την μαλακία των περιοικούντων σε τζίνη τη γειτονιά.
Τούτα ούλλα ως την περασμένη Παρασκευή.
Πάω στο αδιέξοδο, το Τέρας χασιμιό.
Πάω τζιαμέ που το άφηκα, θωρώ χαμέ γιαλλιά τζιαι κομμάθκια που το φιαττούι.
Γυρίζω τη κκελλέ μου πάνω τζιαι θωρώ το. Επιάν με τα γέλια. Τζιαι εν ήταν νευρικά...
Αφήννω τις εικόνες να πουν την υπόλοιπη ιστορία...
Εθέλαν να του βάλουν πουρλόττο όπως φαίνεται. Ευτυχώς εν εκαταφέραν να αννοίξουν την πεζίνα.
Καλλιώ την αστυνομιά, βουρώ ούλλη μέρα σε CID, πίσω στο Τέρας για αποτυπώματα, ξανά πίσω για να φκάλω φωτογραφίες. Επίεν ούλλη η μέρα. Όσην ώρα ήμουν τζιαμε, 2 άτομα είπαν μου πως την ζημιά εκάμαν την κοπελλούθκια της γειτονιάς. “Όχι πάνω που 15 χρονών” ήταν η κουβέντα του ενός. Ο άλλος είπε μου “Έχουμε μμάθκια τζιαι θωρούμε” “Παραντζιέλλω τους αλλά εν με ακούσιν”. Τούτος έκαμε το λάθος τζιαι έδωκε μου τζιαι το όνομα του. Ο “ντετέκτιβ” της CID αν τζιαι επέμενα εν το έγγραφε μες την κατάθεση μου γιατί “έτσι πράματα εν τα γράφουμε” Τζιαι που τον ερώτησα γιατί εν τα γράφουν είπε μου “Έτσι ένει. Εν τα γράφουμε”. Εφρόντισε όμως να πληροφορήσει την άλλη μέρα την μάμμα μου (που εν γραμμένο πάνω της το Τέρας) πως «Ήβραμεν αποτυπώματα κυρία. Τζιαμέ που εν να ξανακάμουν κάτι τζιαι εν να τους πιάμεν, εν να κατηγορηθούν τζιαι για τούτο” Κάτσε γάρε ψόφα.
Το πρωί είσσιεν μιαν βαρέλλα μες το αδιέξοδο που προφανώς έκρουζαν μέσα ούλλη νύχτα τα άντερα του Φιατ. Που επήα το απόγευμα μαζί με (άλλο) αστυνομικό που το CID για να πιάσει αποτυπώματα, έλοιπεν η βαρέλλα. Φαίνεται πως κάπιοι είδαν την αστυνομία που ήρτε το πρωί τζιαι εφροντίσαν να προστατεύσουν τα βλαστάρκα τους.
Ένιγουέϊ.
Πάω τη νύχτα της Παρασκευής, βρίσκω καμιά 10ρκα ροκόλους 15χρονους συναμένους μες το αδιέξοδο. Η βαρέλλα πάλε τζιαμέ να κρούζει ξύλα.
Ακολούθησε η πιο κάτω συνομιλία:
Ττόππουζος: “Ηνταμπο ρε Λεβέντες, είμαστε καλά?”
Ρόκολος 1: σούζει τη κκελλέ του “Μια χαρά”
Ττόππουζος: “Είσαστε αρτσιάκκιες?”
Ρόκολος 1: σούζει τη κκελλέ του “Ναι”
Ττόππουζος: σε πιο έντονο τόνο “Είσαστε πολλά αρτσιάκκιες?”
Ρόκολος 1: σούζει τη κκελλέ του, λλίο πιο παραξενεμένος “Ναι-Ναι”
Ττόππουζος: σε ελαφρά εκνευρισμένο τόνο “Είσαστε τόσο αρτσιάκκιες που τα σπάζετε ούλλα?”
Ρόκολος 1: ξαφνιασμένος “Τι εννοείς?”
Ττόππουζος: σε φανερά εκνευρισμένο τόνο “Ηνταμπου ρωτάς τι εννοώ ρε μαλακισμένα? Έτο τζιαμέ το τι εννοώ... Το καημένο το Φιαττούι ίνταμπου σας έφταιξε τζιαι εδιαλήσετε το”
Ροκόλοι: Απόλυτη σιωπή
Ττόππουζος: “Γιατί εν μιλάτε ρε? Πείτε μου ήνταμπου σας έφτεξε...”
Ρόκολος 1: σε ύφος ου γαμώτο επιάν μας, πε καμιά μαλακία να γλυτώσουμε “Μα εν τζιεν εμείς που το εκάμαμε”
Ρόκολος 2: σε ύφος είμαι καλό παιδί εγώ εν κάμνω έτσι πράματα “Εν άληθκια που σου λαλεί. Εν τζιεν μόνο εμείς που συναούμαστε δαμέ”
Ττόππουζος: “Εν έσσιεται υπόθεση μαλακισμένα. Εχτός που μπασταρτούθκια είσαστε τζιαι θρασύδειλοι. Επερίμενα πως τουλάχιστον – μιας τζιαι είσαστε τζιαι καμιά 10ρκα – ήταν να μου πουλήσετε τζιαι λλίο τσαμπουκκά. Γαμώ το κέρατο μου έν γίνεται να εδιαλίσαν το φιαττούι έτσι μαλακισμένα. Έφχουμε σας τζιαι που τα 20μου νήσια να σας δω μιαν ημέρα πρώτην είδηση στη τηλεώραση. Τα συγχαρητήρια μου στους γονείς σας για τα βλαστάρκα τους”
Όπως φαίνεται εν τους αρέσαν οι εφτζιές μου. Την άλλη ημέρα που επάεννα δουλειά ήβρα το Φιαττούι πουκουππισμένο τζιαι ότι είσσιε μείνει κρουσμένο μες τη βαρέλλα τους...
Μαλακισμένα που έχουν τα πάντα αλλά εν έσσιει νόημα η ζωή τους τζιαι βρίσκουν τρόπους να νοιώσουν πως ζουν...
Επία εχτές τζιαι επιέρωσα για τον αντικαταστάτη του Τέρατος. Μάχουμε τζιαι να κανονίσω να έρτουν να το σηκώσουν να δω αν θα καταφέρω να φκάλω κανένα 50λιρο...
Σήμερα επιάσαν με τηλέφωνο που το Δήμο Στροβόλου. Ενόχλησε τους η εικόνα του Τέρατος που σε μιαν τόσο καλή γειτονιά με όλες αυτές τις επιχειρήσεις γυρό του. Όταν του ανάφερα πως το πρόβλημα εν αλλού τζιαι πως το Φιαττούι πριν μιαν εφτομά εν ήταν εγκατελειμμένο είπε μου “τούτο εν υπόθεση της αστυνομίας” Είπε μου πως αν θέλω μπορούν να μου το πάρουν τζίνοι για παλλιοσίδερα και να φροντίσουν να με προμηθεύσουν με πιστοποιητικό καταστροφής-ανακύκλωσης ή όπως άλλοσπως το αποκαλούν – μα τι καλοί που είναι. Λαλείς να φροντίσω να βρίσκουν σχεδόν κάθε εφτομα κανένα αυτοκίνητο μες σε τζίνη τη γειτονιά να του φκάλλουν πιστοποιητικό?
Αγαπώ τον τούτο τον τόπο τζιαι θεωρώ τον έναν που τους πιο όμορφους τόπους στο κόσμο, τουλάχιστον ότι έμεινεν “εχτός των τοιχών”. Το ίδιο ισχύει τζιαι για τους ανθρώπους που τον κατοικούσιν. Οι “εκτός των τοιχών” ανθρώποι ακόμα εν παίζουνται. Έχουν μιαν απλότητα τζιαι μιαν σπάνιαν ομορφκιά που εύχουμαι να μεν την χάσουν.
Τα “εντός των τοιχών” όμως αρκέψαν τζιαι φοβίζουν με. Φοούμε τα τερατουργήματα που στο όνομα της καλοπέρασης τζιαι της τάχα μου ανάγκης για στέγαση θωρώ να βλαστούς γυρό μου όπως τις ξιννίττες τον Μάρτη άμα βρέξει καλά. Παραπάνω όμως φοούμε τον τελευταίο τζιαιρό τους αθρώπους που ζουν εντός των τοιχών τζιαι κυρίως το ότι τούτοι οι αθρώποι σπέρνουν τζιαι καλιεργούσιν άλλους αθρώπους.
Αφορμή για τούτο το κείμενο εν η εμπειρία μου με μερικά βλαστάρια μιας που τες καλές γειτονιές της Λευκωσίας. Μιας γειτονιάς με τα σπίθκια των 300ων τζιαι 400ων τετραγωνικών τζιαι τα Άουντι τα Α6 τζιαι τα Λαντ Κρούζερ μες τα πάρκινγκ τους. Μες σε τούτη τη γειτονιά έτυχε τζιαι εχάλασε το Τέρας μου τζιαι σε ένα αδιέξοδο τούτης της γειτονιάς έτυχε τζιαι επάρκαρα το. Τζιαι λόγω της αναβλητικότητας μου τζιαι λλίων δουλειών που μου ετύχαν, συν του ότι εκαταήβρα την να κυκλοφορώ με το ποδήλατο μες τη Λευκωσία, άφηκα το τζιαμε 2-3 βδομάδες.
Το Τέρας για όσους δεν γνωρίζουν έννεν τίποτε το σπέσιαλ. Ήταν ένα Φιαττούι σχεδόν 20ετίας, που τωρά έν επάεενε πάνω που 200 λίρες. Το ράδιο τζιαι τα μεγάφωνα που ήσσιε μέσα ήταν πιο ακριβά. Τα εξαρτήματα του ποηλάτου που είχα μέσα ήταν πιο ακριβά! Ήταν όμως το μέσο με το οποίο εγύριζα τούτον τον υπέροχο τόπο. Επήρε με – τζιαι μένα τζιαι τα πακάζια μου τζιαι τα ποήλατα μου- ΠΑΝΤΟΥ. Είπεν άπειρες φορέ “ήμαρτον” αλλά μετά που λλίη φροντίδα πάλε έπερνε με όπου του εζητούσα. Ήταν πας τα τελευταία του φυσικά αλλά τζιαι πάλε ήταν να με εξυπηρετήσει ακόμα λλίο ώσπου να πάρω την απόφαση να το αντικαταστήσω.
Που λαλείτε...
Άφηκα το μες το αδιέξοδο τζιαι κάθε 4-5 μέρες εσκέφτουμουν πως έπρεπε να το μετακινήσω τζιαι επερνούσα που τζιαμε τζιαι εθωρούσα το αλλά πάντα κάτι ανακάληφκα πως έπρεπε να κάμω τζιαι αμελούσα το. Μαλακία μου, εν μπορώ να πω. Αλλά τούτη η μαλακία μου εν ισοβαρεί με την μαλακία των περιοικούντων σε τζίνη τη γειτονιά.
Τούτα ούλλα ως την περασμένη Παρασκευή.
Πάω στο αδιέξοδο, το Τέρας χασιμιό.
Πάω τζιαμέ που το άφηκα, θωρώ χαμέ γιαλλιά τζιαι κομμάθκια που το φιαττούι.
Γυρίζω τη κκελλέ μου πάνω τζιαι θωρώ το. Επιάν με τα γέλια. Τζιαι εν ήταν νευρικά...
Αφήννω τις εικόνες να πουν την υπόλοιπη ιστορία...
Εθέλαν να του βάλουν πουρλόττο όπως φαίνεται. Ευτυχώς εν εκαταφέραν να αννοίξουν την πεζίνα.
Καλλιώ την αστυνομιά, βουρώ ούλλη μέρα σε CID, πίσω στο Τέρας για αποτυπώματα, ξανά πίσω για να φκάλω φωτογραφίες. Επίεν ούλλη η μέρα. Όσην ώρα ήμουν τζιαμε, 2 άτομα είπαν μου πως την ζημιά εκάμαν την κοπελλούθκια της γειτονιάς. “Όχι πάνω που 15 χρονών” ήταν η κουβέντα του ενός. Ο άλλος είπε μου “Έχουμε μμάθκια τζιαι θωρούμε” “Παραντζιέλλω τους αλλά εν με ακούσιν”. Τούτος έκαμε το λάθος τζιαι έδωκε μου τζιαι το όνομα του. Ο “ντετέκτιβ” της CID αν τζιαι επέμενα εν το έγγραφε μες την κατάθεση μου γιατί “έτσι πράματα εν τα γράφουμε” Τζιαι που τον ερώτησα γιατί εν τα γράφουν είπε μου “Έτσι ένει. Εν τα γράφουμε”. Εφρόντισε όμως να πληροφορήσει την άλλη μέρα την μάμμα μου (που εν γραμμένο πάνω της το Τέρας) πως «Ήβραμεν αποτυπώματα κυρία. Τζιαμέ που εν να ξανακάμουν κάτι τζιαι εν να τους πιάμεν, εν να κατηγορηθούν τζιαι για τούτο” Κάτσε γάρε ψόφα.Το πρωί είσσιεν μιαν βαρέλλα μες το αδιέξοδο που προφανώς έκρουζαν μέσα ούλλη νύχτα τα άντερα του Φιατ. Που επήα το απόγευμα μαζί με (άλλο) αστυνομικό που το CID για να πιάσει αποτυπώματα, έλοιπεν η βαρέλλα. Φαίνεται πως κάπιοι είδαν την αστυνομία που ήρτε το πρωί τζιαι εφροντίσαν να προστατεύσουν τα βλαστάρκα τους.
Ένιγουέϊ.
Πάω τη νύχτα της Παρασκευής, βρίσκω καμιά 10ρκα ροκόλους 15χρονους συναμένους μες το αδιέξοδο. Η βαρέλλα πάλε τζιαμέ να κρούζει ξύλα.
Ακολούθησε η πιο κάτω συνομιλία:
Ττόππουζος: “Ηνταμπο ρε Λεβέντες, είμαστε καλά?”
Ρόκολος 1: σούζει τη κκελλέ του “Μια χαρά”
Ττόππουζος: “Είσαστε αρτσιάκκιες?”
Ρόκολος 1: σούζει τη κκελλέ του “Ναι”
Ττόππουζος: σε πιο έντονο τόνο “Είσαστε πολλά αρτσιάκκιες?”
Ρόκολος 1: σούζει τη κκελλέ του, λλίο πιο παραξενεμένος “Ναι-Ναι”
Ττόππουζος: σε ελαφρά εκνευρισμένο τόνο “Είσαστε τόσο αρτσιάκκιες που τα σπάζετε ούλλα?”
Ρόκολος 1: ξαφνιασμένος “Τι εννοείς?”
Ττόππουζος: σε φανερά εκνευρισμένο τόνο “Ηνταμπου ρωτάς τι εννοώ ρε μαλακισμένα? Έτο τζιαμέ το τι εννοώ... Το καημένο το Φιαττούι ίνταμπου σας έφταιξε τζιαι εδιαλήσετε το”
Ροκόλοι: Απόλυτη σιωπή
Ττόππουζος: “Γιατί εν μιλάτε ρε? Πείτε μου ήνταμπου σας έφτεξε...”
Ρόκολος 1: σε ύφος ου γαμώτο επιάν μας, πε καμιά μαλακία να γλυτώσουμε “Μα εν τζιεν εμείς που το εκάμαμε”
Ρόκολος 2: σε ύφος είμαι καλό παιδί εγώ εν κάμνω έτσι πράματα “Εν άληθκια που σου λαλεί. Εν τζιεν μόνο εμείς που συναούμαστε δαμέ”
Ττόππουζος: “Εν έσσιεται υπόθεση μαλακισμένα. Εχτός που μπασταρτούθκια είσαστε τζιαι θρασύδειλοι. Επερίμενα πως τουλάχιστον – μιας τζιαι είσαστε τζιαι καμιά 10ρκα – ήταν να μου πουλήσετε τζιαι λλίο τσαμπουκκά. Γαμώ το κέρατο μου έν γίνεται να εδιαλίσαν το φιαττούι έτσι μαλακισμένα. Έφχουμε σας τζιαι που τα 20μου νήσια να σας δω μιαν ημέρα πρώτην είδηση στη τηλεώραση. Τα συγχαρητήρια μου στους γονείς σας για τα βλαστάρκα τους”
Όπως φαίνεται εν τους αρέσαν οι εφτζιές μου. Την άλλη ημέρα που επάεννα δουλειά ήβρα το Φιαττούι πουκουππισμένο τζιαι ότι είσσιε μείνει κρουσμένο μες τη βαρέλλα τους...
Μαλακισμένα που έχουν τα πάντα αλλά εν έσσιει νόημα η ζωή τους τζιαι βρίσκουν τρόπους να νοιώσουν πως ζουν...
Επία εχτές τζιαι επιέρωσα για τον αντικαταστάτη του Τέρατος. Μάχουμε τζιαι να κανονίσω να έρτουν να το σηκώσουν να δω αν θα καταφέρω να φκάλω κανένα 50λιρο...
Σήμερα επιάσαν με τηλέφωνο που το Δήμο Στροβόλου. Ενόχλησε τους η εικόνα του Τέρατος που σε μιαν τόσο καλή γειτονιά με όλες αυτές τις επιχειρήσεις γυρό του. Όταν του ανάφερα πως το πρόβλημα εν αλλού τζιαι πως το Φιαττούι πριν μιαν εφτομά εν ήταν εγκατελειμμένο είπε μου “τούτο εν υπόθεση της αστυνομίας” Είπε μου πως αν θέλω μπορούν να μου το πάρουν τζίνοι για παλλιοσίδερα και να φροντίσουν να με προμηθεύσουν με πιστοποιητικό καταστροφής-ανακύκλωσης ή όπως άλλοσπως το αποκαλούν – μα τι καλοί που είναι. Λαλείς να φροντίσω να βρίσκουν σχεδόν κάθε εφτομα κανένα αυτοκίνητο μες σε τζίνη τη γειτονιά να του φκάλλουν πιστοποιητικό?
Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2006
Άγιος Σωζόμενος
Πριν περίπου 8 χρόνια, ανακάλυψα - την ώρα της προπόνησης μου (ποδήλατο) - πως το κατεχόμενο χωριό Άγιος Σωζόμενος, το οποίο τόσες πολλές φορές είδα σε φωτογραφίες (κυρίως από το ΡΙΚ) με την επιγραφή "Άγιος Σωζόμενος - Δεν Ξεχνώ", στην πραγματικότητα δεν είναι κατεχόμενο! Έψαξα τότε λίγο (πολύ λίγο) το λόγο για τον οποίο το βλέπαμε στις εικόνες με τα κατεχόμενα χωριά ενώ δεν ήταν κατεχόμενο, αλλά δεν βρήκα ποτέ την απάντηση.
Χτες ξαναπέρασα από το χωριό πάλι με το ποδήλατο μου και αναρωτήθηκα ξανά για το ίδιο πράμα όπως και για το λόγο για τον οποίο το χωριό εγκαταλείφθηκε. 8 χρόνια μετά την πρώτη μου επίσκεψη ξέρω πλέον που να βρίσκω απαντήσεις, και ειδικά σε θέματα ταμπού για την Κυπριακή κοινωνία. Μετά από μια απλή αναζήτηση στο Google βρήκα αυτό ένα άρθρο του περιοδικού TIME το οποίο έχει σαν τίτλο "Death at High Noon" και δημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου το 1964, μερικές μέρες μετά τα γεγονότα στα οποία οφείλεται η εγκατάλειψη του χωριού. Από το άρθρο αυτό δεν απαντήθηκε το πρώτο σκέλος των ερωτημάτων μου - αντιθέτως το ενίσχυσε αφού - από ότι κατάλαβα - το χωριό ήταν Τουρκοκυπριακό, πράγμα που μου δημιουργεί περαιτέρω απορίες για το ότι το συμπεριλάμβαναν στα χωριά "Δεν Ξεχνώ" της Κρατικής Ραδιοτηλεόρασης. Εκτός και αν οι "εκπομπές" αυτές απευθύνονταν τόσο σε Τουρκοκύπριους όσο και Ελληνοκύπριους (πράγμα που αμφιβάλλω).
Η ιστορία τώρα – όπως την κατέγραψε τότε ο δημοσιογράφος του Time:
Εφτά Ελληνοκύπριοι επιβαίνοντες σε ένα Land Rover πλησίασαν το χωριό. Οι Έλληνες είπαν πως ήθελαν να ξεκινήσουν μια τουρπίνα νερού που εξυπηρετεί ένα χωριό εκεί δίπλα και τους έστησαν ενέδρα οι Τουρκοκύπριοι. Οι δε Τουρκοκύπριοι είπαν πως οι επιβαίνοντες στο Land Rover Ελληνοκύπριοι άνοιξαν πυρ ενάντιων Τουρκοκύπριων βοσκών. Όπως και αν ξεκίνησε η “φάση” το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν δύο επιβαίνοντες στο Land Rover και να πληγωθούν άλλοι δύο πριν καταφέρουν να απομακρυνθούν από το χωριό.
Δεν άργησαν όμως να επιστρέψουν αυτή τη φορά με ενισχύσεις από τα γύρω χωριά. Περικύκλωσαν το χωριό και έγινε μάχη με αρκετές απώλειες και από τις δύο πλευρές...
Μετά τη μάχη και την άφιξη ειρηνευτών έφτασαν στο χωριό 50 οπλισμένοι Τουρκοκύπριοι οι οποίοι μετέφεραν τους κατοίκους του χωριού στη Λουρουτζίνα και από τότε το χωριό είναι εγκαταλειμμένο...
Περισσότερες φωτογραφίες από τον Άγιο Σωζόμενο
Χτες ξαναπέρασα από το χωριό πάλι με το ποδήλατο μου και αναρωτήθηκα ξανά για το ίδιο πράμα όπως και για το λόγο για τον οποίο το χωριό εγκαταλείφθηκε. 8 χρόνια μετά την πρώτη μου επίσκεψη ξέρω πλέον που να βρίσκω απαντήσεις, και ειδικά σε θέματα ταμπού για την Κυπριακή κοινωνία. Μετά από μια απλή αναζήτηση στο Google βρήκα αυτό ένα άρθρο του περιοδικού TIME το οποίο έχει σαν τίτλο "Death at High Noon" και δημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου το 1964, μερικές μέρες μετά τα γεγονότα στα οποία οφείλεται η εγκατάλειψη του χωριού. Από το άρθρο αυτό δεν απαντήθηκε το πρώτο σκέλος των ερωτημάτων μου - αντιθέτως το ενίσχυσε αφού - από ότι κατάλαβα - το χωριό ήταν Τουρκοκυπριακό, πράγμα που μου δημιουργεί περαιτέρω απορίες για το ότι το συμπεριλάμβαναν στα χωριά "Δεν Ξεχνώ" της Κρατικής Ραδιοτηλεόρασης. Εκτός και αν οι "εκπομπές" αυτές απευθύνονταν τόσο σε Τουρκοκύπριους όσο και Ελληνοκύπριους (πράγμα που αμφιβάλλω).
Η ιστορία τώρα – όπως την κατέγραψε τότε ο δημοσιογράφος του Time:
Εφτά Ελληνοκύπριοι επιβαίνοντες σε ένα Land Rover πλησίασαν το χωριό. Οι Έλληνες είπαν πως ήθελαν να ξεκινήσουν μια τουρπίνα νερού που εξυπηρετεί ένα χωριό εκεί δίπλα και τους έστησαν ενέδρα οι Τουρκοκύπριοι. Οι δε Τουρκοκύπριοι είπαν πως οι επιβαίνοντες στο Land Rover Ελληνοκύπριοι άνοιξαν πυρ ενάντιων Τουρκοκύπριων βοσκών. Όπως και αν ξεκίνησε η “φάση” το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν δύο επιβαίνοντες στο Land Rover και να πληγωθούν άλλοι δύο πριν καταφέρουν να απομακρυνθούν από το χωριό.
Δεν άργησαν όμως να επιστρέψουν αυτή τη φορά με ενισχύσεις από τα γύρω χωριά. Περικύκλωσαν το χωριό και έγινε μάχη με αρκετές απώλειες και από τις δύο πλευρές...
Μετά τη μάχη και την άφιξη ειρηνευτών έφτασαν στο χωριό 50 οπλισμένοι Τουρκοκύπριοι οι οποίοι μετέφεραν τους κατοίκους του χωριού στη Λουρουτζίνα και από τότε το χωριό είναι εγκαταλειμμένο...
Περισσότερες φωτογραφίες από τον Άγιο Σωζόμενο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)