Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010

Όταν ο ρατσιστής σου λαλεί πως ο Πακιστανός πιάννει €7000 το μήνα

Μετά τα γελία ρατσιστικά chain letters τζιαι το γνωστό γελίο email-ανέκδοτο σειρά έπιασε το facebook. Θωρώ τις τελευταίες μέρες κόσμο να βάλλει στο status του στο facebook το συνθηματάκι “ΟΤΑΝ Ο ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΣ ΣΟΥ ΛΕΙ ΠΩΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΟΥ ΤΟΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ 7 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΟΝΜΗΝΑ ΕΠEΙΔΗ ΤΟΝ ΕΔΙΩΞΕ Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ...ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ 200 ΕΥΡΩ ΤΟΝΜΗΝΑ ΕΠEΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ....αντιγραψε το στον τοιχο σουεπειδη εισαι ρατσιστης”.

Τζιαι δεν το θωρώ να το βάλλουν κλασσικοί ελληνο- και πατριδο-κάπηλοι. Βάλλουν το απλοί αθρώποι ή κοπελλούθκια του λυκείου που κατ’ ομολογίαν τους κάμνουν το ως αντίδραση για τα όσα θωρούν ούλλη μέρα γυρόν τους. Τζιαι έχουν δίκαιο, τούτα θωρούν ούλλη μέρα γυρόν τους. Αν ο Κουλίας τζιαι ο Ρίκκος τζιαι ο Βαρνάβας τζιαι το Συλλουρούιν επιάνναν μια μπακκίρα για κάθε φορά που τους έδειχνε η τηλεόραση τζιαι κάθε φοράν που ακούουνται στο ράδιο τζιαι κάθε φορά που τους αναφέρουν στις εφημερίδες ήταν να μεν έχουν ανάγκη το μισθό του βολεφτή.

Πάντως στην ερώτηση "ποιος εν τούτος που πιάννει τούτα τα επιδόματα, που ούλλοι τάχα ξέρουν τον τζιαι κανένας εν τον ξέρει??", οι σηνήθεις απαντήσεις που πιάννω εν του στυλ “μα που ζεις”, τζιαι “εν θωρείς γυρό σου”. Ακόμα πιο αόριστες τζιαι ακόμα πιο ηλίθιες που το ίδιο το συνθηματάκι. Οι πιο εφευρετικές αναφέρουν το γνωστό τσιέκκι του Κουλία των €7000 είτε το link στην νυφίτσα των €3000.

Τζιαι τα θκιο παρουσιάζουν ένα ποσό χωρίς να αναφέρουν ότι τούτες οι €7000 τζιαι οι €3000 αναλύουνται σε τούτα τζιαι τούτα τα πιο μικρά ποσά τα οποία καλύφκουν τούτη τη περίοδο τζιαι τούτος ο άθρωπος πιάννει το τούτο το ποσό για τόσο τζιαιρό.  (ο φίλος μου ο osr αναλύει πολλά καλά σε τι σπάζουν τούτα τα ποσά. Εξαιρετική εν τζιαι η οπτικοποίηση τούτης της ανάλυσης.). Ναι έσσιει πολλή διαφορά το να αναλύσεις τι εν τούτα τα ποσά που το να σύρεις απλώς ένα φαινομενικά μεγάλο ποσό προς εντυπωσιασμό τζιαι φανατισμό για να μπορέσεις μετά ανενόχλητος να shιονωσείς το δηλητήριο του ρατσισμού.

Τα δικαιώματα που έσσιει κάποιος ως αιτητής πολιτικού ασύλου εκαθορίστηκαν βάσει νομοθεσίας ως τα ίδια που έσσιει τζιαι κάποιος Κυπραίος πολίτης. Δηλαδή εφόσων αποδεδειγμένα δεν έσσιει εισοδήματα το Γραφείο ευημερίας είναι υποχρεωμένο να τον στηρίξει με τα ίδια επιδόματα που θα εστήριζε κάποιον Κυπραίο. Ε άμα πάλε βάση νομοθεσίας τον υποχρεώνεις να μεν δουλέφκει για 6 μήνες τότε αποδεδειγμένα δεν έσσιει οποιαδήποτε εισοδήματα τζιαι αναγκαστικά απευθύνεται στο γραφείο ευημερίας. Τζιαι μετά όταν του επιτρέψεις να δουλέψει, άμα τον αναγκάζεις να δουλεφκει – ανεξάρτητα μορφώσεως τζιαι προϋπηρεσίας – σαν δούλος μες τες μάντρες τζιαι τα χωράφκια τότε καταδικάζεις τον σε μια ζωη απομόνωσης που το κοινωνικό σύνολο.

Λάθος-σωστά, τούτα εψηφίσαν οι βολεφτές μας. Αν έχουμε πρόβλημα τζιαι παράπονο με τον τρόπο αντιμετώπισης τούτου του ζητήματος ας απευθυνθούμε στους καρεκλοκένταυρους που πανηγυρίζουμε μες τους δρόμους όποτε τους φορτωθούμε πας τη ράσσιη τζιαι όι να φκαίνουμε στους δρόμους με ρόπαλα καμουφλαρισμένα με ελληνικές σημαίες τάχα για να διαμαρτυρηθούμε για το κακό αλλοδαπό.

Για να φτάσει στο σημείο κάποιος να ζητά βοήθεια που τη Κύπρο, ναι, αναγκάσαν τον να σηκωστεί να φύει που έσσω του.  Δεν εξύπνησε μια μέρα τζιαι είπε εν να πάω στον ομφαλό της γης όπου κατοικούν μαλάκες Κυπραίοι να τους ξυζουμίσω. Έσσιει πολλές πηγές να θκιεβάσει κάποιος για το τι σημαίνει πολιτικός πρόσφυγας τζιαι τι εμπερικλείει ο όρος πολιτικό άσυλο.

Άμα σύρνεις ένα φαινομενικά απλό “ούλλοι οι ξένοι πιάννουν που την πούγκα μου €3000 το μήνα” τζιαι οι ξένοι προκαλούν την ανεργία στη Κύπρο τότε είτε ρατσιστής είσαι, τζιαι θα έπρεπε να το εκλαμβάνεις ως προσβολή τούτο τζιαι όι να το προβάλλεις με περιφάνεια, είτε απλά παρασύρεσαι που εύηχα συνθήματα του κάθε Ρίκκου τζιαι του κάθε Κουλία. Άμα θέλεις να αποπροσανατολίσεις τον κυπραίο για να αποποιηθείς των ξημαρισσιών σου τζιαι να μεν γυρέψει ευθύνες που λλόου σου, είτε εν να σύρεις μια κρισούλλα στο Κυπριακό είτε εν να τα σύρεις στον πιο αδύναμο τζιαι σε τζηείνον που δεν μπορεί να αντιδράσει. (Άμα σε ξεσκεπάσουν όμως βάλλεις το νούρο μες τα shellia τζιαι βουράς να χωστείς, έννεν κύριε Κουλία μου??)

Συνήθως οι απαντήσεις που έπιασα συνοδεύουνται τζιαι με συνθηματάκια για τους ηρωικούς και άμεμτους έλληνες μετανάστες του παρελθόντος τζιαι του παρόντος, που με κόπο και μόχθο και χωρίς καμιά βοήθεια από τις χώρες υποδοχής τους εκατάφεραν τζιαι επετύχαν στη ζωή τους χωρίς να επιβαρύνουν κανέναν. Ανεξάρτητα της αλήθκιας τζιαι τις ακρίβειας τούτων των συνθημάτων, εγώ ακόμα εν εκατάλαβα τη λογική τουτης της αναφοράς. Εν εκατάλαβα που κολλούν. Ούτε στην ίδια χώρα εμεταναστεύσαν, ούτε υπό τις ίδιες συνθήκες τζιαι πάνω που όύλλα τι σχέση έσσιει το τι εκάμαμε εμείς στο εξωτερικό με το πώς πρέπει να αντιμετοπίσουμε το τι συμβαίνει στο εσσωτερικό. Άμα συγκρίνεις πορτοκκάλια με μήλα κάμνεις φρουτοσαλάτα, εν φκάλλεις συμπεράσματα. Εν πολλά εύκολο να σύρω ένα video που να λαλεί άλλα για τους έλληνες μετανάστες:
τζιαι να ισχυριστώ ότι ούλλοι οι έλληνες μετανάστες ήταν εγκληματίες. Εν να έσσιει κάποια σχέση με τη πραγματικότητα? Τζιαι πάνω που ούλλα εν να προσφέρει οτιδήποτε στη συζήτηση για το εδώ μεταναστευτικό? Εν το νομίζω.

Πέμπτη 13 Μαΐου 2010

Ο γάρος ο ανάπηρος!

Παίρνοντας τη σκυτάλη από την νέα Λήδρα σας παρουσιάζω την (όχι και τόσο) νέα ράτσα του Κυπριακού γάρου: “Ο γάρος ο ανάπηρος” που παρκάρει όπου έβρει τζιαι όπου τον βολεύκει καλλύττερα. Οδηγά αυτοκίνητο τουλάχιστον ανάμιση φορά πιο μεγάλο που το δικό σου, αγαπητέ αναγνώστη, τζιαι σίουρα 2-3 φορές πιο ακριβό τζιαι τούτο τον κάμνει να θεωρεί ότι τα αρχίδια του εν πιο βαρετά που τα αρχίδια τα δικά σου. Ως γνωστόν όποιος εσσιει τα πιο βαριά αρχίδια δικαιούται να παρκάρει τη μαούνα του όπου θέλει τζιαι όπου τον βολεύκει καλλύττερα. Τούτο εν αξίωμα τζιαι εν χωρεί αμφισβήτησης ή περεταίρω ανάλυσης.

Αρέσκει του να καταλαμβάνει ολόκληρο το πεζοδρόμιο, να μπλοκκάρει τον ποδηλατόδρομο, να κλείει την είσοδο του σπιθκιού σου ή της πολυκατοικίας ούτως ώστε να μεν χρειαστεί να περπατήσει πολλά για να πάει στο κκαφέ, κλάππ, περίπτερο, φούρνο, τράπεζα κλπ κλπ

Αν του πεις τίποτε για τούτη του τη συνήθεια, μπαίνει σε auto response mode τζιαι ανάλογα με το πόσο τσαμπουκκά θεωρεί πως μπορεί να πουλήσει θα σου απαντήσει το λλιόττερο με ένα “Μισό λεπτό εν να κάμω” τζιαι μπορεί να φτάσει τζιαι στο “Θώρε τη δουλεία σου” ή “Να μεν σε κόφτει ήνταμπου κάμνω”


Στη φωτογραφία παρουσιάζεται κλασσικό δείγμα του είδους με αυξημένα γραμμάρια στα αρχίδια. Η φωτογραφία αποτυπώνει στιγμιότυπο από το επεισόδιο “ο γάρος ο ανάπηρος πίνει καφέ στο νέο αεροδρόμιο Λάρνακας” και είναι η πηγή της ονομασίας του είδους.

Θα ακολουθήσουν νέα στιγμιότυπα με τον γάρο τον ανάπηρο στο Le Café, στο φούρνο, στη τράπεζα κ.α

Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Ο κακός σου εαυτός καραδοκεί...


...φτάνει κάποτε η στιγμή που συνειδητοποιείς πως οι λέξεις πρέπει να αποκτούν νόημα όχι σαν μονάδες, αλλά σαν συστατικά του περιβάλλοντα χώρου των διπλανών τους λέξεων, προτάσεων ή στοίχων, παραγράφων ή στροφών, κειμένων ή τραγουδιών ή ποιημάτων...

Και έρχεται η μέρα που αναγνωρίζεις τις αυτοκαταστροφικές σου συνήθειες στην επικοινωνία με τους διπλανούς και δικούς σου ανθρώπους όπου οι λέξεις ή το πολύ οι προτάσεις γίνονται παντιέρα για αναζήτηση του δικαίου σου ενάντια σε ένα αόριστο εχθρό...

Και κάπου στη πορεία αναγνωρίζεις πως στο σκότωσε το μπάτσο που έχεις μέσα σου έχασε την βαρύτητα το όργανο καταστολής σαν λέξη και γίνεται ασήκωτος ο κακός σου εαυτός [που] καραδοκεί.

Ναι... είναι καιρός για αλλαγή...



Όταν οι γνώμες των άλλων σ' εξοργίζουν
κι όταν οι αρχές σου τη βία υποστηρίζουν
για ποιόν αγώνα λοιπόν θα ξεκινήσεις
με ποιος εχθρό θα χτυπηθείς.

Κι αν θελήσεις κάποτε ν' αλλάξεις την ζωή σου
πρέπει να διώξεις το κακό που τρώει την ψυχή σου
γιατί δεν φτάνει μονάχα να γκρεμίζεις
ο κακός σου εαυτός καραδοκεί.

Σκότωσε τον μπάτσο που έχεις μέσα σου
Σκότωσε τον μπάτσο πριν είναι αργά

Κι όταν χρειαστείς κουράγιο μην τρομάξεις
σκέψου πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις
πρέπει την μάχη αυτή να την κερδίσεις
είναι καιρός για αλλαγή.

Σκότωσε τον μπάτσο που έχεις μέσα σου
Σκότωσε τον μπάτσο πριν είναι αργά

Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009

Όταν τζιήνα που θκιαβάζεις στην εφημερίδα, ξέρεις τα που πρώτο σσιέρι...

Βαλεντίνη Αναστασίου: μια θαρραλέα γυναίκα από το Πραστειό

Της Sevgul Uludag, εφημερίδα Πολίτης, 30/8/2009


Η πρώτη μου θερμοφόρα είχε τη μορφή της Florence Nightingale? Η μητέρα μου τη γέμιζε με ζεστό νερό τις κρύες βραδιές για να διατηρεί τα πόδια μου ζεστά και απολάμβανα τη ζεστασιά κάτω από τα πόδια μου καθώς η μητέρα μου έλεγε ιστορίες της θρυλικής νοσοκόμας Florence Nightingale? Πιθανώς ήταν ένα τέχνασμά της για να με βοηθήσει να κοιμηθώ? Ενώ άκουγα τις ιστορίες της Florence Nightingale και τα πόδια μου ζεσταίνονταν, αποκοιμόμουν με τη σκέψη ότι υπάρχουν καλοί άνθρωποι στον κόσμο που βοηθούσαν όσους ήταν άρρωστοι? Η μητέρα μού μάθαινε ποιήματα που μιλούσαν για άστεγα παιδιά, παιδιά χωρίς μια σκεπή πάνω από το κεφάλι τους, παιδιά χωρίς φαγητό, και με μάθαινε να είμαι ευγνώμων με τα λίγα που είχαμε. Αυτά ήταν τα πρώτα μου μαθήματα για την ανθρωπιά στην ηλικία των 6-7 χρονών? Μου μάθαινε να μην αγγίζω ποτέ αυτά που δεν μου ανήκαν, να μην παίρνω ποτέ κάτι εκτός αν μου το πρόσφεραν, μου δίδασκε τα σωστά και τα λάθη από μικρή ηλικία? Ακόμα και στο σπίτι της αδελφής μου, δεν άνοιγα το ψυγείο για να δω τι υπήρχε μέσα και δεν έπαιρνα τίποτε εκτός αν αυτή μου το πρόσφερε?

Είχαμε ένα σπίτι με έναν όμορφο κήπο, γάτες, μια τηλεόραση, ένα ράδιο, ένα παλιό αυτοκίνητο Φολκσβάγκεν και πολλή αγάπη! Η μητέρα μου μεγάλωσε πολύ φτωχή και εργαζόταν όλη της τη ζωή για να κάνει ευτυχισμένη την οικογένειά της? Χαμογελούσε στα λουλούδια που άνθιζαν, στη μικρή σαύρα στο παράθυρο, στους γάτους που τριγυρνούσαν στον κήπο, στα πουλιά που έρχονταν και κελαηδούσαν, και πάντοτε γέμιζε ένα κουβά με νερό για όλα τα ζώα να έρθουν και να πιουν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου? Μάζευε πάντα κάθε απόγευμα το καλοκαίρι γιασεμί, και περνούσε λουλούδια σε κλωστή για να τα δώσει σε φίλους και συγγενείς ? ένα κομμάτι της καρδιάς της ήταν σε όλα τα πράγματα που έκανε, όλα τα γεύματα που μαγείρευε και όλες τις μάλλινες μπλούζες που μου έπλεκε?

Μεγάλωσα μαθαίνοντας να χαμογελώ κάθε βράδυ στα αστέρια διότι αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που μου έδειξε, να βλέπω τη βροχή και να χαμογελώ, να βλέπω τα λουλούδια και να χαμογελώ, να βλέπω την ομορφιά και να χαμογελώ, εκτιμώντας το γεγονός ότι μπορώ να τα απολαμβάνω όλα, διότι έτσι με δίδαξε: Να βλέπω τη ζωή με ένα μεγάλο χαμόγελο που να βγαίνει από την καρδιά μου!

Μου έμαθε ότι το χαμόγελο βγαίνει από την καρδιά, από την ευχαρίστηση για αυτά που έχεις, την εκτίμηση για τα μικρότερα πράγματα στη ζωή, από το να μην είσαι άπληστος, να μην αρπάζεις αυτά που δεν σου ανήκαν αλλά να μαθαίνεις να εκτιμάς το γεγονός ότι είμαστε ζωντανοί, υγιείς, ότι έχουμε φαγητό να φάμε, έχουμε αγάπη στο σπίτι μας? Το χαμόγελο δεν είχε τίποτε να κάνει με το τέντωμα των χειλιών μας και το φανέρωμα των δοντιών μας, έπρεπε να ξεκινήσει από την καρδιά σου και να καλύψει όλο το πρόσωπό σου, φωτίζοντας τα μάτια σου και όλα γύρω σου? Το χαμόγελο είναι η θετική ενέργεια που προσφέρεις σε όλους τους ανθρώπους και τα φυτά και τα ζώα γύρω σου? Το χαμόγελο είναι το μυστικό της ζωής: Είναι μια έμφυτη ικανότητα, μια μορφή καλοσύνης και ευγένειας που πρόσφερες, διότι εσύ η ίδια έχεις προσφερθεί το πολύτιμο πράγμα που ονομάζεται ζωή!

Όταν γνώρισα τη Βαλεντίνη Αναστασίου είχε ένα μεγάλο χαμόγελο, όπως η μητέρα μου! Το χαμόγελό της έβγαινε από την καρδιά της και έλαμπε γεμάτη θετική ενέργεια. Αυτή η συνταξιούχος καθηγήτρια νοσηλευτικής είχε σπουδάσει στην Αγγλία και τον Καναδά και αποφάσισε να μην πάει για να συνεχίσει τις σπουδές της όταν ο πόλεμος κτύπησε την Κύπρο το 1974, διότι η πατρίδα της την είχε ανάγκη? Εκείνες τις τρομερές μέρες του πολέμου, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, εργαζόταν στο τμήμα πρώτων βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας φροντίζοντας έναν Έλληνα στρατιώτη του οποίου και τα δύο χέρια είχαν ακρωτηριαστεί από τους ώμους, ή προσπαθώντας να σώσει έναν νεαρό Κύπριο στρατιώτη που πέθανε στα χέρια της, χωρίς όνομα, χωρίς ταυτότητα, χωρίς να ξέρει ποιος ήταν? Έπρεπε να γράψει ένα σημείωμα για να βάλει στο στήθος του με τη λέξη «'Αγνωστος?», αφού είχε ψάξει μάταια σε όλες τις τσέπες του για να βρει μια ταυτότητα? Αυτή η γυναίκα από το Πραστειό είχε μια τόσο μεγάλη καρδιά που όταν επισκέφτηκε το σπίτι της το 2003 και είδε το πεντάχρονο αγοράκι τής οικογένειας από την Τουρκία που ζούσε στο σπίτι της, που είχε δύο υπολείμματα στη θέση των χεριών του, βοήθησε να αλλάξει η ζωή του φροντίζοντας να βρεθεί θεραπεία γιΆ αυτό. Το αγόρι είχε καεί σε φωτιά όταν ήταν δύο χρονών, είχε χειρουργηθεί ανεπιτυχώς και στα δύο χέρια στην Τουρκία και στο βόρειο μέρος της Κύπρου: Δεν είχε χέρια, δεν είχε δάκτυλα, έτσι δεν μπορούσε καν να πάει στην τουαλέτα μόνος του, δεν μπορούσε να κρατήσει ένα κουτάλι ή πιρούνι για να φάει το φαγητό του, δεν θα μπορούσε να κρατήσει μολύβι όταν και αν πήγαινε στο σχολείο? Η Βαλεντίνη είχε μια τόσο θαρραλέα καρδιά που πήγε σε ιδιωτικό νοσοκομείο, μίλησε με γιατρούς που θα μπορούσαν να χειρουργήσουν δωρεάν τα χέρια του παιδιού, εφόσον πληρώνονταν τα έξοδα του νοσοκομείου: Έγραψε επιστολές και μάζεψε τα λεφτά στο λογαριασμό του νοσοκομείου για να χειρουργηθεί το παιδί που ονομάζεται Ege (Αιγαίο). Εφόσον ήταν από την Τουρκία και δεν μπορούσαν να περάσουν το οδόφραγμα, πήρε ειδική άδεια για το παιδί και έναν από τους γονείς του για να επισκεφτούν το ιδιωτικό νοσοκομείο, τους παρέλαβε από το οδόφραγμα Λήδρα Πάλας και τους πήρε η ίδια στο νοσοκομείο? Μετά από 9ωρη επέμβαση, τελικά, ο Ege, το παιδί με τα υπέροχα ξανθά μαλλιά και τα καταγάλανα μάτια, είχε αποκτήσει πέντε δάκτυλα στο ένα χέρι. Είχε έρθει στο νοσοκομείο χωρίς χέρια και τώρα έφευγε με ένα χέρι με 5 ολόκληρα δάκτυλα που θα του άλλαζαν ολόκληρή του τη ζωή! Θα άρχιζε να τρώει μόνος του, να κρατά μολύβι στο σχολείο, να κάνει πράγματα που πριν δεν μπορούσε? Η Βαλεντίνη ήταν η Florence Nightingale μας που είχε δει το παιδί ως παιδί και όχι ως «παιδί εποίκου», ως έναν άνθρωπο χωρίς χέρια και είδε ότι δεν θα μπορούσε να έχει μέλλον χωρίς χέρια? Στις 17 Αυγούστου 2009, επισκεφτήκαμε το σπίτι της στο Πραστειό και είδα πώς την αγκάλιασε ο Ege και πως την αγκάλιασε η μητέρα του με όλη της την καρδιά, εκτιμώντας αυτή τη σύγχρονη Florence Nightingale του Πραστειού?

Προσπαθούμε να μαζέψουμε χρήματα μαζί με τη Βαλεντίνη, για την επέμβαση στο άλλο χέρι του Ege ? οι γιατροί, της είπαν, μπορούν να του δημιουργήσουν τρία δάκτυλα έτσι τώρα πρέπει να συγκεντρωθούμε για να δώσουμε μια καλύτερη ευκαιρία στο αγόρι?

Η Βαλεντίνη, στην επιστροφή από το Πραστειό στη Λευκωσία, μου θύμισε τις ιστορίες της Florence Nightingale που μου έλεγε η μητέρα μου όταν ήμουν παιδί, την πρώτη μου θερμοφόρα και ένιωσα ζεστασιά μέσα μου, ξέροντας ότι υπάρχει ανθρωπιά στο νησί αυτό, ανθρωπιά με χαμόγελο: Βαλεντίνη Αναστασίου? Απόψε θα ευχαριστήσω τα αστέρια που είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω και να νιώσω το μεγάλο της χαμόγελο, ένα χαμόγελο όπως της μητέρας μου, ένα χαμόγελο που αγκαλιάζει την ανθρωπότητα άσχετα με εθνικότητα?

*caramel_cy@yahoo.com
Μάμμα είσαι πολλά σπουδαίος άθρωπος...

Τρίτη 28 Ιουλίου 2009

Κόλημα...

Όλα -μού λένε- ο άνθρωπος μπορεί να τα αντέξει,
τον πόνο και τη μοναξιά, αρκεί να το πιστέψει.

Ο χρόνος φέρνει λησμονιά και τις πληγές μας κλείνει,
μα τη δική μου την πληγή αγιάτρευτη αφήνει.

Μα εγώ έχω χρόνια να τη δω, χρόνια να της μιλήσω,
κι όμως δε μπόρεσα ποτέ τη σκέψη της να σβήσω.

Ποτέ μου δε μιλώ γι' αυτή, ποτέ μου δε ρωτάω,
μα στ' όνειρό μου έρχεται κι απότομα ξυπνάω.

Όλα -μού λένε- ο άνθρωπος μπορεί να τα νικήσει,
ακόμα και στο θάνατο να πάει και να γυρίσει.

Αν όπως λένε ο καιρός τη μνήμη ξεθωριάζει,
γιατί ο δικός της λογισμός τις νύχτες μ' αγκαλιάζει;

Κυριακή 17 Μαΐου 2009

Φωστήρες του κυκλοφοριακού

Εθκιάβασα εχτές στον Πολίτη πως οι (ακριβοπληρωμένοι) φωστήρες που εν να μας γλιτώσουν που την πρωινή ταλαιπωρία αποφάσισαν πως η λύση ένει να πλατύνουν το highway. Εν θα μπω στη διαδικασία παράθεσης μελετών που λαλούν πως εν μαλακίες που κάμνουν, εν η δουλειά τους να τα θκιεβάζουν τούτα...

Για την έξοδο της Λευκωσίας άτε να το καταλάβω. Πες τζιαμέ ανοίουνται μπροστά σου καμπόσα χιλιόμετρα highway οπότε πιο πλατύς δρόμος θα μπορούσε να βοηθήσει αν ήταν τζιαμέ το πρόβλημα. Το θέμα ένει όμως πως έννεν κατά την έξοδο που τη Λευκωσία έχουμε σημαντικό πρόβλημα αλλά στο έμπα της. Τζιαι τζιαμέ το πρόβλημα εν λύεται με πιο πλατύ δρόμο.

Κύριοι το πρόβλημα δημιουργείται γιατί η Λευκωσία τις πρωινές ώρες ξυσσιηλά που αυτοκίνητα. Οι εισόδοι της Λευκωσία μπουκκώννουν τζιαι εν φορεί άλλα οπότε δημιουργείται κίνηση. Εκάμετε κάτι για τούτο? Ερυθμίσετε τα φώτα τροχαίας να δουλεύκουν σωστά ούτως ώστε άμα καταφέρεις να κινηθείς να συνεχίσεις να βρίσκεις πράσινο τζιαι να μεν σταματάς σε ούλλα τα φώτα? Εδημιουργήσετε γραμμές λεωφορείου τζιαι αγοράσετε λεωφορεία να έσσιει εναλλακτική λύση ο άλλος τζιαι να μέννεν αναγκασμένος να έρτει με το αυτοκίνητο του? Με τα 40 εκατομμύρια που λοαρκάζεται να πετάξετε σε κόψιμο δεντρών τζιαι περεταίρω σσιηλαρώματος με κουγκρί τζιαι πίσσα εμπορούσετε να αγοράσετε 50 λεωφορεία τζιαι να πιερώννεται τζιαι τους οδηγούς τους να πέρνουν τζιαι να φέρνουν το κόσμο μούχτιν ώσπου ο κόσμος να βάλει το λεωφορείο στη ζωή του τζιαι να γίνει αυτοσυντήρητο το λεωφορείο. Εν τζιεν να εχρειάζετουν τζιαι δίπλωμα ευρεσιτεχνίας αν το εφαρμόζετε τούτο... ΤΖιαι στην τελευταία τριτοκοσμική χώρα του κόσμου έτσι γίνεται...

Φυσικά τζιαμέ οι πούντζιες των κεντηκελένηων που αποφασίζουν εν να εγεμώνναν πιο λλίον (γιατί πάλε εν να εγεμώνναν). Οπότε επροτιμήσετε το πίσσωμα τζιας φωνάζουν ούλλοι οι επιστήμονες συγκοινωνιολόγοι πως πιο πολλοί δρόμοι δυσχεραίνουν το κυκλοφοριακό πρόβλημα. Εν τζιαι κοντά στο νου: Άμα έσσιεις ένα καλαμάκι μέσω του οποίου πρέπει να περάσει το νερό σου που μέσα εν πανά βάλεις το νερό σου μέσα σε τάγκι δίτονο πάλε την ίδια ώρα εν να χρειαστεί για να σσιονωστεί με το αν έβαλλες την ίδια ποσότητα νερού σε παούρι. ΑΝ θέλεις να τελειώνεις γλύωρα άλλαξε πρώτα το καλαμάκι τζιαι βάλε τουλάχιστον λάστιχο του νερού τζιαι μετά προχώρα να πιντώσεις - αν χρειάζεται πλέον - το τάγκι το δίτονο...